مهار فاکتور XIa با مزایایی فراتر از پیشگیری از سکته مغزی مرتبط است

نتایج کارآزمایی OCEANIC-STROKE نشان داده است که مهارکنندهٔ آزمایشی فاکتور XIa، آسوندکسیان ( Asundexian) (محصول بایر)، نه تنها خطر عود سکته مغزی ایسکمیک را کاهش می‌دهد، بلکه شدت بالینی این سکته‌ها را نیز در صورت بروز کم می‌کند.

💥 این کارآزمایی در بیماران با سکته مغزی غیرکاردیوامبولیک یا حمله ایسکمیک گذرا (TIA) پرخطر انجام شد. نتایج اصلی که اوایل امسال گزارش شد، کاهش معنادار عود سکته مغزی ایسکمیک با آسوندکسیان در مقایسه با دارونما را بدون افزایش خطر خونریزی نشان داد؛ دستاوردی بزرگ که پیش‌تر با داروهای ضدترومبوز دیده نشده بود.

اکنون تحلیل‌های جدید این کارآزمایی مزایای بیشتری از آسوندکسیان را نشان داده است.

«از نتایج اولیه این کارآزمایی می‌دانیم که آسوندکسیان با کاهش سکته‌های عودکننده همراه است. اکنون نشان داده‌ایم که سکته‌های عودکننده‌ای که رخ می‌دهند، در مقایسه با بیماران گروه دارونما شدت کمتر دارند و کمتر احتمال دارد ناتوان‌کننده باشند و مزایای درمان با آسوندکسیان در سراسر دوره پیگیری ثابت به نظر می‌رسد، که نشان می‌دهد درمان باید طولانی‌مدت ادامه یابد،»

آسوندکسیان هنوز در دسترس نیست و در حال حاضر در چندین کشور تحت بررسی نظارتی است، با این امید که اواخر امسال به بازار برسد. در صورت تأیید، احتمالاً در بیمارانی مشابه شرکت‌کنندگان کارآزمایی OCEANIC-STROKE استفاده خواهد شد — افراد با سکته مغزی ایسکمیک غیرکاردیوامبولیک یا TIA پرخطر و نمره مقیاس سکته مغزی مؤسسه ملی سلامت (NIHSS) ۱۵ یا کمتر و این می‌تواند حدود ۷۰٪ تا ۷۵٪ بیماران سکته مغزی را شامل شود.

«این درمان باید برای اکثر سکته‌های مغزی قابل استفاده باشد و بیشتر بیماران سکته مغزی سود خواهند برد. چون خطر خونریزی با این دارو را ندیده‌ایم و این یکی از موانع دیده‌شده با سایر درمان‌های ضدترومبوز را برمی‌دارد،»

این دارو به احتمال زیاد الگوی پیشگیری از سکته مغزی را تغییر خواهد داد

این نتایج در کنفرانس سازمان سکته مغزی اروپا (ESOC) ۲۰۲۶ ارائه شد.

🌟 سکته های کمتر، شدت کمتر

کارآزمایی ۱۲٬۳۲۷ بیمار را طی ۷۲ ساعت پس از سکته مغزی ایسکمیک غیرکاردیوامبولیک یا TIA پرخطر وارد مطالعه کرد که به‌طور تصادفی به گروههای دریافت کننده آسوندکسیان ۵۰ میلی‌گرم یک بار در روز یا دارونما، علاوه بر درمان استاندارد ضدپلاکتی، تخصیص یافتند.

💥 تحلیل اولیه نشان داد که آسوندکسیان خطر سکته مغزی ایسکمیک را کاهش داد، با کاهش خطر مطلق ۱٫۹٪ در ۱ سال (نسبت خطر [HR]، ۰٫۷۴؛ P < ۰٫۰۰۱)، بدون افزایش خطر خونریزی عمده.

💥یافته‌های جدیدتر نشان داد سکته‌های عودکننده به‌طور کلی در بیماران تحت درمان با آسوندکسیان شدت کمتری داشتند. در میان کسانی که سکته عودکننده را تجربه کردند، بیماران دریافت‌کننده آسوندکسیان کمتر احتمال داشت رویداد شدید — تعریف‌شده به‌عنوان نمره NIHSS ۸ یا بالاتر — داشته باشند تا دریافت‌کنندگان دارونما (۲۲٫۹٪ در برابر ۳۰٫۳٪).

«سکته‌هایی که رخ می‌دهند در گروه آسوندکسیان خفیف‌تر هستند، بنابراین توزیع شدت بر اساس NIHSS به سمت نمرات پایین‌تر جابه‌جا شده است،»

💥سکته‌های رخ‌داده در گروه آسوندکسیان همچنین کمتر احتمال داشت ناتوان‌کننده یا کشنده باشند. سکته ناتوان‌کننده یا کشنده — تعریف‌شده به‌عنوان نمره مقیاس MRS = ۳ یا بالاتر در ۹۰ روز — در ۲٫۱٪ بیماران دریافت‌کننده آسوندکسیان در مقایسه با ۳٫۰٪ دریافت‌کنندگان دارونما رخ داد (HR، ۰٫۶۹؛ ۹۵٪ CI، ۰٫۵۵-۰٫۸۷).

💥علاوه بر این، بیماران کمتری در گروه آسوندکسیان به ترومبکتومی اندوواسکولار نیاز داشتند (۶٫۰٪ در برابر ۷٫۳٪)، که نشان‌دهنده کاهش احتمالی سکته ناشی از انسداد شریان بزرگ است.

@epileptic_research

🌟 سود بالینی خالص

در ارائه دوم، داده‌های بیشتری گزارش شد که منحنی‌های رخداد در طول زمان و سود بالینی خالص با آسوندکسیان را نشان می‌داد.

در این منحنی ها نسبت خطر برای بازه‌های زمانی مشخص محاسبه شد و در همه بازه‌ها سود پایدار دیده شد. این نشان می‌دهد با ادامه درمان اثربخشی از دست نمی‌رود، که این موضوع پیشنهاد می‌کند ادامه درمان به‌طور نامحدود مفید خواهد بود،»

🌟 آسوندکسیان همچنین سود بالینی معناداری را در هر سه outcome ترکیبی از پیش‌تعیین‌شده نشان داد: سکته مغزی ایسکمیک یا خونریزی عمده (ISTH) (۷٫۰٪ در برابر ۸٫۶٪ با دارونما؛ P = ۰٫۰۰۲)؛ مرگ قلبی‌عروقی، هر سکته مغزی (ایسکمیک یا هموراژیک)، انفارکتوس میوکارد، یا خونریزی عمده ISTH (۸٫۵٪ در برابر ۱۰٫۰٪؛ P = ۰٫۰۰۸)؛ و مرگ‌ومیر به هر علت، سکته ناتوان‌کننده، خونریزی کشنده، یا خونریزی داخل‌جمجمه‌ای علامت‌دار (۳٫۱٪ در برابر ۳٫۸٪؛ P = ۰٫۰۴).

با وجود یافته‌های امیدوارکننده اثربخشی و ایمنی، پرسش‌هایی باقی می‌ماند درباره اینکه دارو در صورت تأیید چگونه در دنیای واقعی باید بکار گرفته شود. هزینه آسوندکسیان در صورت تأیید چقدر خواهد بود، و جایگاه آن در مقابل ضدترومبوز فعلی مورد استفاده برای پیشگیری از سکته مغزی — مانند آسپیرین و کلوپیدوگرل — که ارزان و به‌طور گسترده در دسترس هستند چه خواهد بود ؟

آیا خطر خونریزی کم این دارو که مزیتی بر ضد ترومبوزهای فعلی است در نهایت آن را به داروی استاندارد در پیشگیری از سکته های مغزی تبدیل خواهد کرد؟